Αυτές τις μέρες που ανοίγουν τα σχολεία γίνεται από την κυβέρνηση μια συστηματική προσπάθεια «πλύσης εγκεφάλου» για τις αλλαγές στην εκπαίδευση και το λεγόμενο «νέο σχολείο». Το σχολείο πράγματι, είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μιας οικογένειας εργαζομένων. Κι αν ειδικά φέτος , στον αστερισμό του αντιλαϊκού μνημονίου, τα χρόνια προβλήματα παίρνουν εκρηκτικές διαστάσεις (τμήματα χωρίς εκπαιδευτικούς, πολυπληθή τμήματα των 30 μαθητών, ακατάλληλα και επικίνδυνα σχολικά κτίρια, πενιχρή χρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών κ.α.). Τα χειρότερα έρχονται!
Αυτοί που παίρνουν το μισθό, τη σύνταξη, τις εισφορές τόσων χρόνων, την ασφάλιση, ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας, είναι αυτοί που τώρα προωθούν ένα σχολείο που τη λειτουργία του θα την πληρώσουν ξανά οι λαϊκές οικογένειες. Ένα σχολείο που δε θα είναι ίδιο για όλα τα παιδιά, που το τι θα μαθαίνουν και το πώς θα μαθαίνουν τα παιδιά θα το καθορίζουν οι επιχειρήσεις.
Φτιάχνουν ένα σχολείο που τα παιδιά από μικρά θα διδάσκονται ότι «ένα δίκιο υπάρχει», αυτό των πλουσίων και «μια κοινωνία, ο καπιταλισμός». Αυτό το σχολείο παραπλανητικά το ονομάζουν«νέο», «καινοτόμο», «ανοιχτό στην κοινωνία», «πράσινο σχολείο»,κτλ. Για να «το περάσουν», προωθούν την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, τα 800-πιλοτικά ολοήμερα Δημοτικά.
